Jestem.... „ytasz kim jestem ? Trudne pytanie Nie łatwo mówić samej o sobie. Jak obiecałam, tak też się stanie, strofami wiersza odpowiem Tobie. Jestem kobietą jakich tysiące spotykasz co dzień, na każdym kroku. Ubrana w szary płaszcz codzienności, w marzeniach szukam życia uroku. Raz jestem twarda jak tafla lodu, stając w obronie świętych wartości. Innym znów razem jak kryształ krucha, gdy życie nie ma dla mnie litości. Nie znam znaczenia słowa nienawiść. Wiem jak smakuje miłość prawdziwa, chociaż los bywa mało łaskawy, mogę powiedzieć, że jestem szczęśliwa. Gdzieś we mnie drzemie duch romantyzmu. Dla niego szybciej serce mi bije. Więc dziś głęboki pokłon mu składam, to dzięki niemu wciąż jeszcze żyję. Nie wiem cóż mogę więcej powiedzieć, określić siebie nie jestem w stanie. Bo sama siebie do końca nie znam, pytasz kim jestem? Trudne pytanie.”

Często czekamy na cud, prosimy o niego codziennie, ale nie zauważamy, że on już się zdarzył. Tak trudno docenić drugiego człowieka, jego bezinteresowną życzliwość, szczerość spojrzenia, tak łatwo zniszczyć słowem, zburzyć spokój. Bóg zsyła Ci cud, nie zawsze o niego prosisz, powiesz: nie taki chciałeś, lecz cudem jest mieć przyjaciela, i być przyjacielem dla kogoś.